Kocham! Goreję! - Milcz ty! tak mowa jest pusta!

Serce grzmi, łono dyszy, w głębiach, nawałnicą!

Ach! przymruż lśniące ognie oczu, tygrysico!

Ach! daj mi kąsać żywe kwiaty, twoje usta!

Niechaj twą kibić ścisnę ramion mych obręczą,

A mleczne bryzgi moich gwiazd, z twą krwawą tęczą

Chciwie skłębione, w łona twojego przestworza

Rzucą drgającą wieczność!



Ciała, jak dwie fale

Leżą, mdlejące, lśniące, w słonecznym upale:

O hej! na złotych brzegach życia Fale Morza!


Szedłem, mając za sobą fantazje Zachodów

Z złotych żółwi na morzu, z chmur ognistych ptaków,

Przez kraje nie dotknięte nigdy tchnieniem lodów,

Woniejące zapachem gorejących krzaków!



Tajemniczych gwiazd światła, z wyżyny lazuru,

Niby płatkami lilii chodziły mi lica,

A noc, wielka olbrzymka z czarnego marmuru,

Niosła przede mną cichą latarnię księżyca.



Nieznanych drzew olbrzymich zrywałem owoce,

Które mają smak buntu i słodycz ust żeńskich,

I z wód szumiących piłem bohaterskie moce,

I oto byłem gotów do wypraw zwycięskich.



Na szczerozłotych strunach, o których się nie śni

Śpiewakom ziemi, słońcu, w siłaczów pokorze,

Wielkie śpiewałem hymny, a mej głośnej pieśni

Olbrzymio harmonijnie wtórowało morze!



Odwiedziłem w siedzibach górnych wzniosłe Magi,

ukląkłem przed grobami Świętych w głębi lochów,

I tak ucałowałem zimne sarkofagi,

Iż mam jeszcze na ustach pocałunek prochów!



I oto w dom, którego przed laty zuchwale,

Odbiegłem, znowu wracam, mając w sobie ciszę;

A jeśli jeszcze jakiś Bóg przemówi w chwale,

To ja, próżen hałasu już, Boga usłyszę!