Zapisz swoję ulubione piosenki

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




Kocham! Goreję! - Milcz ty! tak mowa jest pusta!

Serce grzmi, łono dyszy, w głębiach, nawałnicą!

Ach! przymruż lśniące ognie oczu, tygrysico!

Ach! daj mi kąsać żywe kwiaty, twoje usta!

Niechaj twą kibić ścisnę ramion mych obręczą,

A mleczne bryzgi moich gwiazd, z twą krwawą tęczą

Chciwie skłębione, w łona twojego przestworza

Rzucą drgającą wieczność!



Ciała, jak dwie fale

Leżą, mdlejące, lśniące, w słonecznym upale:

O hej! na złotych brzegach życia Fale Morza!


Szedłem, mając za sobą fantazje Zachodów

Z złotych żółwi na morzu, z chmur ognistych ptaków,

Przez kraje nie dotknięte nigdy tchnieniem lodów,

Woniejące zapachem gorejących krzaków!



Tajemniczych gwiazd światła, z wyżyny lazuru,

Niby płatkami lilii chodziły mi lica,

A noc, wielka olbrzymka z czarnego marmuru,

Niosła przede mną cichą latarnię księżyca.



Nieznanych drzew olbrzymich zrywałem owoce,

Które mają smak buntu i słodycz ust żeńskich,

I z wód szumiących piłem bohaterskie moce,

I oto byłem gotów do wypraw zwycięskich.



Na szczerozłotych strunach, o których się nie śni

Śpiewakom ziemi, słońcu, w siłaczów pokorze,

Wielkie śpiewałem hymny, a mej głośnej pieśni

Olbrzymio harmonijnie wtórowało morze!



Odwiedziłem w siedzibach górnych wzniosłe Magi,

ukląkłem przed grobami Świętych w głębi lochów,

I tak ucałowałem zimne sarkofagi,

Iż mam jeszcze na ustach pocałunek prochów!



I oto w dom, którego przed laty zuchwale,

Odbiegłem, znowu wracam, mając w sobie ciszę;

A jeśli jeszcze jakiś Bóg przemówi w chwale,

To ja, próżen hałasu już, Boga usłyszę!


Odjechał, a po sobie zostawił wspomnienie

Przykre - gadów ochydnych pełzające ślady.

Bliscy powiedzą o nim trwożnie: Był on blady,

A w jego głowie drzewo zła miało korzenie.



Nikt go nie mógł ukochać: mętne tajemnice

Szumiały w jego serca purpurowej jamie...

Na swym czole miał głuche, kainowe znamie,

A jego oczy smętne były jak księżyce...



Zwykle milczał; lecz kiedy mówił, spod kurzawy

Ciemnych pojęć, słuch łowił, przerażon do głębi,

Namiętny, w ciężkiej ciszy, ostry krzyk jastrzębi

A wzrok dojrzał lecący puch z gołębic, krwawy...



Wszyscy odeń stronili, nie mając ochoty

Być w kręgach jego myśli: więc w kącie komnaty

Sam jeden ze swym cieniem, dziwne poematy

Układał, pisząc węglem smutku i zgryzoty...



Z domu wychodził rzadko - o słońca zachodzie -

I w parku szedł, wśród kwiatów, pełen zimnej pychy;

A rzędy drzew w alejach mruczały jak mnichy

Egzorcyzmy, zgadując, że Złośnik w ogrodzie...



Noce miał niespokojne; szeptał: "O Sezami

Dusz naszych, odsłoń skarbów twych złote kobierce!..."

A potem krzyczał, raniąc jakieś Dobre Serce,

I wielkie groby kopał, i łkał nad grobami...



Odjechał gdzieś daleko, na losy tułacze:

Szczerą uczuli ulgę wszyscy z tej rozłąki,

Otwarto śpiesznie okna, powiał podmuch z łąki,

I zmiótł ostałe po nim grzech i rozpacze...



Przed odjazdem napisał: "Żegnam! Za mą trumną

Nikt z was pewnie nie pójdzie?...Żyłem wedle skruchy,

I tam kędy się pietrzą Wielkich Gór łańcuchy,

Duch mój zapłonie świętą ognistą kolumną!"...