Kocham! Goreję! - Milcz ty! tak mowa jest pusta!

Serce grzmi, łono dyszy, w głębiach, nawałnicą!

Ach! przymruż lśniące ognie oczu, tygrysico!

Ach! daj mi kąsać żywe kwiaty, twoje usta!

Niechaj twą kibić ścisnę ramion mych obręczą,

A mleczne bryzgi moich gwiazd, z twą krwawą tęczą

Chciwie skłębione, w łona twojego przestworza

Rzucą drgającą wieczność!



Ciała, jak dwie fale

Leżą, mdlejące, lśniące, w słonecznym upale:

O hej! na złotych brzegach życia Fale Morza!


Czarny mój okręt, żagle jego czarne;

Złośliwe morze wzdyma swą głębinę...

Niebo posępne, chmurami ciężarne -

               Ale ja płynę!



Ostatni ląd mnie odepchnął od brzegu,

Ostatnią wyspę - ominąłem z śmiechem

A śmiech, odbity, grzmiał na fal szeregu

               Szyderczym echem...



Płynę, aż wiry Magnetycznej Góry

Wciągną mnie w swoje czarnoksięskie wpływy:

Statku wiązania prysną, lecz z natury

               Ja będę żywy,



Albowiem jestem z twardego żelaza!

- I śnić na dziwnej góry będę wierzchu,

I w zachwyceniu tam ujrzę Pegaza,

               Krwawego zmierzchu



Od purpurowych dwóch skrzydeł ogromnych!

- Krzyknę! i wziąwszy w karb płomienne Zwierzę,

Ja, com był tutaj z włóczęgów bezdomnych,

               W niebo uderzę! 



(Symbole XXIII)