Śpiewajmy Ognia Świętego objawy,

Od których życie, wiedza, moc powstała:

Słońce i Gwiazdy i Księżyc złotawy -

            Wiecznie im chwała!



Śpiewajmy Ognia Świętego objawy!



Niechaj nad nami kwitną Gwiazdy Boże,

Abyśmy duszy naszej nie splamili:

Ona ma białość na ciemnym jeziorze

            Przedziwnej lilii.



Niechaj nad nami kwitną Gwiazdy Boże!



Niechaj nad nami świeci Łuk Księżyca,

Aby, w powoje srebrne owinięta,

Szła dusza nasza, wieczna wędrownica,

            Która pamięta...



Niechaj nad nami świeci Łuk Księżyca!



Niechaj nad nami płonie Wielkie Słońce,

Byśmy nie legli wśród smutków popiołów,

Lecz byli duchem, jak orły, lecące

            Do Archaniołów!



Niechaj nad nami płonie Wielkie Słońce!


Szedłem, mając za sobą fantazje Zachodów

Z złotych żółwi na morzu, z chmur ognistych ptaków,

Przez kraje nie dotknięte nigdy tchnieniem lodów,

Woniejące zapachem gorejących krzaków!



Tajemniczych gwiazd światła, z wyżyny lazuru,

Niby płatkami lilii chodziły mi lica,

A noc, wielka olbrzymka z czarnego marmuru,

Niosła przede mną cichą latarnię księżyca.



Nieznanych drzew olbrzymich zrywałem owoce,

Które mają smak buntu i słodycz ust żeńskich,

I z wód szumiących piłem bohaterskie moce,

I oto byłem gotów do wypraw zwycięskich.



Na szczerozłotych strunach, o których się nie śni

Śpiewakom ziemi, słońcu, w siłaczów pokorze,

Wielkie śpiewałem hymny, a mej głośnej pieśni

Olbrzymio harmonijnie wtórowało morze!



Odwiedziłem w siedzibach górnych wzniosłe Magi,

ukląkłem przed grobami Świętych w głębi lochów,

I tak ucałowałem zimne sarkofagi,

Iż mam jeszcze na ustach pocałunek prochów!



I oto w dom, którego przed laty zuchwale,

Odbiegłem, znowu wracam, mając w sobie ciszę;

A jeśli jeszcze jakiś Bóg przemówi w chwale,

To ja, próżen hałasu już, Boga usłyszę!