Śpiewajmy Ognia Świętego objawy,

Od których życie, wiedza, moc powstała:

Słońce i Gwiazdy i Księżyc złotawy -

            Wiecznie im chwała!



Śpiewajmy Ognia Świętego objawy!



Niechaj nad nami kwitną Gwiazdy Boże,

Abyśmy duszy naszej nie splamili:

Ona ma białość na ciemnym jeziorze

            Przedziwnej lilii.



Niechaj nad nami kwitną Gwiazdy Boże!



Niechaj nad nami świeci Łuk Księżyca,

Aby, w powoje srebrne owinięta,

Szła dusza nasza, wieczna wędrownica,

            Która pamięta...



Niechaj nad nami świeci Łuk Księżyca!



Niechaj nad nami płonie Wielkie Słońce,

Byśmy nie legli wśród smutków popiołów,

Lecz byli duchem, jak orły, lecące

            Do Archaniołów!



Niechaj nad nami płonie Wielkie Słońce!


A więc na zawsze żegnasz mię? To dobrze.

Pokój niech będzie z tobą, piękna pani.

Czy z tobą rozstać się boleśnie rani?

Z żyjących jestem: wszystko zniosę chrobrze.



Oto jest pierścień, odbierz. Kamień złoty,

Jak lustro w ramie srebrzystej, majaczy;

Oto są listy, mówiące inaczej

Niźli twe usta...Stylistyczne zwroty.



Nie szydzę, pani. Wierzyłem niezłomnie

W wszystkie twe słowa: "Kochaj mnie wieczyście!

Wiosna! Na drzewach, patrz, pachnące liście!

Wiatr szumi! Słońce świeci! O, pójdź do mnie!"



Lecz nim odejdziesz, pozwól, w twoje oczy

Raz jeszcze spojrzę. Ich czarem spowity,

Mówiłem zawsze: "Żywe chryzolity,

Lśniące w głębinach miłosnej roztoczy..."



Lecz nim odejdziesz, pozwól, niech popieszczę

Twoje przesłodkie, rytmiczne kolana,

Niechaj zmysłowe zaśpiewam hosana!

Na twoim łonie, gdzie jest blask i dreszcze!



I myśleć, że tam jakieś bezimieńce

Wtargną do twojej piękności świątyni,

I pośród tłumu, tej ducha pustyni,

Zgasną na twoim czole - moje wieńce!...



O, żegnaj, żegnaj! Odsunę wrzeciądze,

Otworzę wrota serca, gdzie, wśród mgławic

Szumnej purpury, lśnią pęki błyskawic

I w harfę życia dzwonią moje żądze!



Odejdź! Ostrożnie! Zapalę płomienie,

Bo ciemność nocy głęboko się szerzy -

A ty w dół idąc za szczytów mej wieży,

Potknąć się możesz i runąć w bezdenie...



(Węglem smutku i zgryzoty VIII)