Oto co rozkazuje głosić mistrz mój Słowo

(Niech będzie pochwalone!): O Dusze - Mówiące!

Kierujcie tęsknot waszych lot na Święte Słońce:

Ono Pańskiego z wami Przymierza odnową.



Czyż na to nas rzuciła w światłość przedwiekową

Dłoń Mocy, której godła na niebie są lśniące,

Abyście legły jako kamienie milczące,

Strącone z gmachów życia w przepaść bezechową?



O, wstać z hejnałem siły! Rozedrzeć te krepy

Waszych żałobnych nocy! W ogród zmienić stepy,

Niechaj na piaskach płoną Gorejące Krzaki!



Albowiem czas już bliski i zjawią się znaki,

I biada słabym! Rywal stłucze im w czerepy

Czaszki i w nich zasieje kwiaty swe - robaki!


Jam Pani oddalonych, odwiecznych ogrodów,

Gdzie obok róż cyprysy stoją zamyślone;

Otwieram twoje okna, zbyt długo zamknione,

Na radość tchnień wiosennych i słonecznych wschodów. 



I utracona niegdyś dla ciebie przedwcześnie,

Umiem zawsze odgadnąć (o Serce pamiętne!)

Ciał nagich i przeczystych objawienia smętne,

I grzechy pośród mroków skrywane boleśnie. 



Dlatego wstań, o biedny, z przepaści tęsknoty!

Jestem życie błękitne, a gołębic loty

Białością nieskalaną wieńczą czoło moje. 



Jam oczu zachwycenie, co gwiazdy zapala,

Mój uśmiech opiekuńczy od ziemi wyzwala,

I daje nieodmiennych posągów spokoje.

                                     

tłum. Stanisław Korab-Brzozowski