Oto co rozkazuje głosić mistrz mój Słowo

(Niech będzie pochwalone!): O Dusze - Mówiące!

Kierujcie tęsknot waszych lot na Święte Słońce:

Ono Pańskiego z wami Przymierza odnową.



Czyż na to nas rzuciła w światłość przedwiekową

Dłoń Mocy, której godła na niebie są lśniące,

Abyście legły jako kamienie milczące,

Strącone z gmachów życia w przepaść bezechową?



O, wstać z hejnałem siły! Rozedrzeć te krepy

Waszych żałobnych nocy! W ogród zmienić stepy,

Niechaj na piaskach płoną Gorejące Krzaki!



Albowiem czas już bliski i zjawią się znaki,

I biada słabym! Rywal stłucze im w czerepy

Czaszki i w nich zasieje kwiaty swe - robaki!


Wieczny mnie rodzi Ogień i wyznaję Słońce:

W świątyniach jego Wschodu odprawiam obrzędy

Piękne, jak ziemia moja, gdzie kwieciste grzędy

I drzewa są sezamem owoców płonące.



Mieszkam w szałasie z mirtow i pachnącej kory

Aloesu, wiotki, radosny dom! na błękity

Otwarty, by doń weszły jasnych duchów świty

I moc życia, śmiertelnie rażąca upiory.



Niewiasta ma Praw nie zna, lecz ręką swą wieńczy

Czoło śpiewaka laurem; ma urok młodzieńczy,

Jest ową Obiecaną, co czerpie z krynicy,



Amforą smukłą, słodki napój Tajemnicy -

Więc gdy miłośnie moje ramię ją otoczy

Drży z rozkoszy, jak fala, i zamyka oczy...