O wy, wyniosłe, granitowe wieże,

Pchnijcie w wszechświaty swe jasne pacierze,

              Gdy noc w popłochu!



o wy się wznoście, niezdobyte góry,

Co hełmem macie pierwotne lazury,

              Zaraniem lśniące!



                               *

                            *     *



I usłyszałem modlitwy spiżowe,

I oto kłonię ku ziemi mą głowę

              I duch mój w prochu...



A potem wstanę i pójdę na szczyty,

Abym się rzucił na święte błękity

              I chwytał słońce!



                               *

                            *     *



Huczcie, o dzwony! uderzcie w me serce,

Aby swym biciem raziło bluźnierce

              I niedowiarki!



Huczcie, o dzwony! niechaj moje żyły

Toczą purpury! niechaj krwi mej bryły

              Zaszumią, wrzące!



Huczcie, o dzwony, potężne modlitwy,

Abym nie runął z mej górnej gonitwy,

              Jak kamień szparki...



Huczcie, o dzwony, jednym wielkim chórem,

Abym odziany świetlanym lazurem,

              W pięści miał słońce!


Im częściej człowiek myślą w próżnię życia wchodzi,

Widzi, jak sny spadają w nicości głębiny:

Nic bezmiernej tęsknoty smutku nie łagodzi

I nic nie pociesza stroskanej godziny!



Wiecznie znane już brzegi, niezmienne pejzaże,

Biegi wód zamyślonych, kędy łabędź płynie -

I żadna niespodzianka - wciąż te same twarze,

Nie dające dźwięku nowego godzinie!



I zawsze, z powolnością, podobną do słoty

Płaczącej w dni jesienne - gdzie przedmieścia sine,

Jakiś młyn, miarowymi swych skrzydeł obroty,

Krąży bezustannie i miele godzinę!



(Węglem smutku i zgryzoty - XIV)