Wieczny mnie rodzi Ogień i wyznaję Słońce:

W świątyniach jego Wschodu odprawiam obrzędy

Piękne, jak ziemia moja, gdzie kwieciste grzędy

I drzewa są sezamem owoców płonące.



Mieszkam w szałasie z mirtow i pachnącej kory

Aloesu, wiotki, radosny dom! na błękity

Otwarty, by doń weszły jasnych duchów świty

I moc życia, śmiertelnie rażąca upiory.



Niewiasta ma Praw nie zna, lecz ręką swą wieńczy

Czoło śpiewaka laurem; ma urok młodzieńczy,

Jest ową Obiecaną, co czerpie z krynicy,



Amforą smukłą, słodki napój Tajemnicy -

Więc gdy miłośnie moje ramię ją otoczy

Drży z rozkoszy, jak fala, i zamyka oczy...


Nad szmerem strumieni

Skonały niezabudki;

W łanach zbóż - bławaty;

W mrocznych lasów zieleni -

Białe smutki

Konwalii.



A Zachód wieczorny się pali

W ogrodzie, kędy lilia czysta

W rezygnacji -

A na jej modlitwach żmija

Swoje pierścienie obwija,

Żałobna i promienista...



Zachód wieczorny się pali

I nie będzie księżyca i gwiazd na firmamencie:

Ogień Zachodu i zmierzchy,

W jakimś szalonym zamęcie,

Pokryją kirem drzew wierzchy -

I będą cyprysy;

Ubiorą w szkarłaty

Kwiaty -

I będą róże;

Spadną tumanem krwi, legną w popiele -

I będą maki;

i, dziwnym czarem ich -

Asfodele! 



(Węglem smutku i zgryzoty - II)