Wieczny mnie rodzi Ogień i wyznaję Słońce:

W świątyniach jego Wschodu odprawiam obrzędy

Piękne, jak ziemia moja, gdzie kwieciste grzędy

I drzewa są sezamem owoców płonące.



Mieszkam w szałasie z mirtow i pachnącej kory

Aloesu, wiotki, radosny dom! na błękity

Otwarty, by doń weszły jasnych duchów świty

I moc życia, śmiertelnie rażąca upiory.



Niewiasta ma Praw nie zna, lecz ręką swą wieńczy

Czoło śpiewaka laurem; ma urok młodzieńczy,

Jest ową Obiecaną, co czerpie z krynicy,



Amforą smukłą, słodki napój Tajemnicy -

Więc gdy miłośnie moje ramię ją otoczy

Drży z rozkoszy, jak fala, i zamyka oczy...


I na śmierci czekając przyjście, ległem w grobie...

Aż Głos:

             "Iżeś ty jeszcze moc miał rzeknąć sobie:

Nikczemnym jest", Łazarzu! wyprostuj swe kroki

I idź! Oto rozedrę Słowem Moim mroki

I ich ciężkie łachmany, co skryły twą głowę.

I objawię ci wielkie strumienie ogniowe,

Abyś się w nich wykąpał i wyszedł bez zmazy

Na puszczę, gdzie pilnym bądź na Znak i Rozkazy 

    

(Węglem smutku i zgryzoty - XXVI )