Ja jestem panem na górnych wieżycach,

Które wśród równin stoją jak strażniki,

Z strzałą na gwiazdach złotych i księżycach.



Znam firmamentu najgłębsze tajniki;

Światy ogniste nieba, globy żywe,

Gadają do mnie jasnymi języki.



Tchnienia wzniosłości rozwiały mi grzywę,

W żar rozpaliły węgiel mej tęsknoty,

hymn zaśpiewały sercu, miłościwe!



I oto w snach mych - lazurów namioty,

I w woli mojej - sine błyskawice,

i w mych rozkazach - latające grzmoty.



I oto moje opuszczę wieżyce

I zejdę w niskość krainy popiołów,

Kędy nędzarze żyją i nędznice -



I z nich wywiodę ród Jasnych Aniołów


I na śmierci czekając przyjście, ległem w grobie...

Aż Głos:

             "Iżeś ty jeszcze moc miał rzeknąć sobie:

Nikczemnym jest", Łazarzu! wyprostuj swe kroki

I idź! Oto rozedrę Słowem Moim mroki

I ich ciężkie łachmany, co skryły twą głowę.

I objawię ci wielkie strumienie ogniowe,

Abyś się w nich wykąpał i wyszedł bez zmazy

Na puszczę, gdzie pilnym bądź na Znak i Rozkazy 

    

(Węglem smutku i zgryzoty - XXVI )