Ja jestem panem na górnych wieżycach,

Które wśród równin stoją jak strażniki,

Z strzałą na gwiazdach złotych i księżycach.



Znam firmamentu najgłębsze tajniki;

Światy ogniste nieba, globy żywe,

Gadają do mnie jasnymi języki.



Tchnienia wzniosłości rozwiały mi grzywę,

W żar rozpaliły węgiel mej tęsknoty,

hymn zaśpiewały sercu, miłościwe!



I oto w snach mych - lazurów namioty,

I w woli mojej - sine błyskawice,

i w mych rozkazach - latające grzmoty.



I oto moje opuszczę wieżyce

I zejdę w niskość krainy popiołów,

Kędy nędzarze żyją i nędznice -



I z nich wywiodę ród Jasnych Aniołów


Ach, jak często się kończy hymn życia głęboki

Wykrzyknikiem cyprysów ciemnym, wśród cmentarzy!

Ach, jak często łka we mnie, kryjąc wstyd swej twarzy,

Smutna madonna pieśni tej nędznej epoki!



A jak tak ukochałem świetlane uroki

Wasze, o gwiazdy, lśniące, kiedy coraz szarzej!

A jam tak czcił, o słońce, moc twą, co się żarzy

Na niebiosach, by tryumfem ognia razić mroki!



A oto teraz światła trudnię się gaszeniem

I śniąc o białej magii wieczystych południ,

Uganiam się, smutny szaleniec, za cieniem...



Noc posępna w dziedzinach myśli mojej gości,

A dusza moja leży na dnie ciemnej studni,

Niby upadła gwiazda, łza nieskończoności!...



(Węglem smutku i zgryzoty  I)