Ja jestem panem na górnych wieżycach,

Które wśród równin stoją jak strażniki,

Z strzałą na gwiazdach złotych i księżycach.



Znam firmamentu najgłębsze tajniki;

Światy ogniste nieba, globy żywe,

Gadają do mnie jasnymi języki.



Tchnienia wzniosłości rozwiały mi grzywę,

W żar rozpaliły węgiel mej tęsknoty,

hymn zaśpiewały sercu, miłościwe!



I oto w snach mych - lazurów namioty,

I w woli mojej - sine błyskawice,

i w mych rozkazach - latające grzmoty.



I oto moje opuszczę wieżyce

I zejdę w niskość krainy popiołów,

Kędy nędzarze żyją i nędznice -



I z nich wywiodę ród Jasnych Aniołów


A więc na zawsze żegnasz mię? To dobrze.

Pokój niech będzie z tobą, piękna pani.

Czy z tobą rozstać się boleśnie rani?

Z żyjących jestem: wszystko zniosę chrobrze.



Oto jest pierścień, odbierz. Kamień złoty,

Jak lustro w ramie srebrzystej, majaczy;

Oto są listy, mówiące inaczej

Niźli twe usta...Stylistyczne zwroty.



Nie szydzę, pani. Wierzyłem niezłomnie

W wszystkie twe słowa: "Kochaj mnie wieczyście!

Wiosna! Na drzewach, patrz, pachnące liście!

Wiatr szumi! Słońce świeci! O, pójdź do mnie!"



Lecz nim odejdziesz, pozwól, w twoje oczy

Raz jeszcze spojrzę. Ich czarem spowity,

Mówiłem zawsze: "Żywe chryzolity,

Lśniące w głębinach miłosnej roztoczy..."



Lecz nim odejdziesz, pozwól, niech popieszczę

Twoje przesłodkie, rytmiczne kolana,

Niechaj zmysłowe zaśpiewam hosana!

Na twoim łonie, gdzie jest blask i dreszcze!



I myśleć, że tam jakieś bezimieńce

Wtargną do twojej piękności świątyni,

I pośród tłumu, tej ducha pustyni,

Zgasną na twoim czole - moje wieńce!...



O, żegnaj, żegnaj! Odsunę wrzeciądze,

Otworzę wrota serca, gdzie, wśród mgławic

Szumnej purpury, lśnią pęki błyskawic

I w harfę życia dzwonią moje żądze!



Odejdź! Ostrożnie! Zapalę płomienie,

Bo ciemność nocy głęboko się szerzy -

A ty w dół idąc za szczytów mej wieży,

Potknąć się możesz i runąć w bezdenie...



(Węglem smutku i zgryzoty VIII)