Szedłem, mając za sobą fantazje Zachodów

Z złotych żółwi na morzu, z chmur ognistych ptaków,

Przez kraje nie dotknięte nigdy tchnieniem lodów,

Woniejące zapachem gorejących krzaków!



Tajemniczych gwiazd światła, z wyżyny lazuru,

Niby płatkami lilii chodziły mi lica,

A noc, wielka olbrzymka z czarnego marmuru,

Niosła przede mną cichą latarnię księżyca.



Nieznanych drzew olbrzymich zrywałem owoce,

Które mają smak buntu i słodycz ust żeńskich,

I z wód szumiących piłem bohaterskie moce,

I oto byłem gotów do wypraw zwycięskich.



Na szczerozłotych strunach, o których się nie śni

Śpiewakom ziemi, słońcu, w siłaczów pokorze,

Wielkie śpiewałem hymny, a mej głośnej pieśni

Olbrzymio harmonijnie wtórowało morze!



Odwiedziłem w siedzibach górnych wzniosłe Magi,

ukląkłem przed grobami Świętych w głębi lochów,

I tak ucałowałem zimne sarkofagi,

Iż mam jeszcze na ustach pocałunek prochów!



I oto w dom, którego przed laty zuchwale,

Odbiegłem, znowu wracam, mając w sobie ciszę;

A jeśli jeszcze jakiś Bóg przemówi w chwale,

To ja, próżen hałasu już, Boga usłyszę!


Magiczne blaski i fantasmagorie,

Które w mej duszy palą się od Wschodu,

Tak szarzejące, kiedy mętne norie

Zawsze długim żalem, bez powodu!...



I zdaje mi się, że w zimnej fontannie

Jestem posągiem i tulę w uścisku

Boginię białą - a płacz, bezustannie

Na nas błękitny pada wodotrysku...



I nigdy dość łez, byśmy oboje

Mogli na zawsze zniknąć wśród ich toni!...

I wiecznie z wzrostem fal nowych łez zdroje

Płyną podlewać krwawy gaj Ironii...



(Węglem smutku i zgryzoty - IV)