Szedłem, mając za sobą fantazje Zachodów

Z złotych żółwi na morzu, z chmur ognistych ptaków,

Przez kraje nie dotknięte nigdy tchnieniem lodów,

Woniejące zapachem gorejących krzaków!



Tajemniczych gwiazd światła, z wyżyny lazuru,

Niby płatkami lilii chodziły mi lica,

A noc, wielka olbrzymka z czarnego marmuru,

Niosła przede mną cichą latarnię księżyca.



Nieznanych drzew olbrzymich zrywałem owoce,

Które mają smak buntu i słodycz ust żeńskich,

I z wód szumiących piłem bohaterskie moce,

I oto byłem gotów do wypraw zwycięskich.



Na szczerozłotych strunach, o których się nie śni

Śpiewakom ziemi, słońcu, w siłaczów pokorze,

Wielkie śpiewałem hymny, a mej głośnej pieśni

Olbrzymio harmonijnie wtórowało morze!



Odwiedziłem w siedzibach górnych wzniosłe Magi,

ukląkłem przed grobami Świętych w głębi lochów,

I tak ucałowałem zimne sarkofagi,

Iż mam jeszcze na ustach pocałunek prochów!



I oto w dom, którego przed laty zuchwale,

Odbiegłem, znowu wracam, mając w sobie ciszę;

A jeśli jeszcze jakiś Bóg przemówi w chwale,

To ja, próżen hałasu już, Boga usłyszę!


Hymny brzmiące w świątyniach, uroki ofiarne,

Szmery modlitw, lecące w gwieździste sklepienia,

Wszystko się krzywi, zmienia w wołania cmentarne,

W bluźnierstwa, krzyki, łkania, szerokie rzężenia!



Biada! biada! ma czaszka jest karczmą zbutwiałą,

Której szyld, uderzany wietrzana nawałą,

Jęcząc, dygocąc, woła gehennę zgłodniałą!



Szatany! wiedźmy! mary! pękają wierzeje!

A chuć jakaś okropna w powietrzu się chwieje,

A ma dusza, nie mając gdzie uciec, truchleje!



(Węglem smutku i zgryzoty XXIII)