Szedłem, mając za sobą fantazje Zachodów

Z złotych żółwi na morzu, z chmur ognistych ptaków,

Przez kraje nie dotknięte nigdy tchnieniem lodów,

Woniejące zapachem gorejących krzaków!



Tajemniczych gwiazd światła, z wyżyny lazuru,

Niby płatkami lilii chodziły mi lica,

A noc, wielka olbrzymka z czarnego marmuru,

Niosła przede mną cichą latarnię księżyca.



Nieznanych drzew olbrzymich zrywałem owoce,

Które mają smak buntu i słodycz ust żeńskich,

I z wód szumiących piłem bohaterskie moce,

I oto byłem gotów do wypraw zwycięskich.



Na szczerozłotych strunach, o których się nie śni

Śpiewakom ziemi, słońcu, w siłaczów pokorze,

Wielkie śpiewałem hymny, a mej głośnej pieśni

Olbrzymio harmonijnie wtórowało morze!



Odwiedziłem w siedzibach górnych wzniosłe Magi,

ukląkłem przed grobami Świętych w głębi lochów,

I tak ucałowałem zimne sarkofagi,

Iż mam jeszcze na ustach pocałunek prochów!



I oto w dom, którego przed laty zuchwale,

Odbiegłem, znowu wracam, mając w sobie ciszę;

A jeśli jeszcze jakiś Bóg przemówi w chwale,

To ja, próżen hałasu już, Boga usłyszę!


A więc lazur na zawsze zamknął swoje wrota

Dla mych oczu? A chmury ciężkie, głuche, mętne,

Wypijają, powoli, płacze me namiętne?

A żałobą wieczystą jest moja tęsknota

Do gwiazd? A czarne ptaki myśli moje smętne?

I trumna ołowiana sny mego żywota?



A więc na jasne włosy moje, piasku szary,

Padaj, powoli padaj, na znak, żem motłochem!

Na znak, iż przed i za mną jałowe obszary

Wysiłków bezowocnych, zakończonych szlochem!

Na znak, żem trupem dojrzał dla robaków chmary!

Na znak, iż me jestestwo całe - nędznym prochem!



A wy, o moje usta! bądźcie jak więzienie

Na siedem twardych pieczęci milczenia zamknięte,

Aby to wasze słowo, nędzne i przeklęte,

W krtani wiecznie ugrzęzło, iż jest jak skomlenie

Psów rozczołganych w błocie! jak łono pomięte



A ty, o moje duszo! nie trudź się daremnie:

Odleć, jak odlatują cmentarniane ptaki,

W dal, bez kras i białości...Precz już, precz ode mnie!

Zgaśnij, jak gasną zwiędłe w moczarach majaki!

Spadnij w niezmiernej nocy niezgłębione ciemnie

I zgiń! Z dawna nicości tyś nosząca znaki!



(Węglem smutku i zgryzoty XXV)