Czy blisko będziesz przy mnie, czy daleko,

Nie zmieni to w radość smutku mych dni:

W oczach twych bladą przymkniętych powieką,

Już położyłem umarłe swe sny.



Już pożegnałem się z twoimi usty,

A z rąk twych powiał już rozłączeń znak:

Cóż stąd, że serce, czując wszechświat pusty,

Drgnęło kurczowo, jak zraniony ptak?



Ty wiesz, kto jestem; ja - poznałem ciebie;

Oto przed nami łachman zdjętych mask:

gardła ściśnięte są, jak na pogrzebie...

Oh! jaka próżnia! jaki nędzny blask!



Gwiazdy padają, martwe, w głąb chaosu,

Widzę miłości zwłoki pełne plam -

I łkają płaczki-żałobnice losu,

Żeś tak samotna ty, że ja - tak sam!...



(Węglem smutku i zgryzoty - IX)


Ach! któż mię oswobodzi od złych potęg nocy?

Jaki anioł, odwieczne pragnienie mej duszy,

Jednym swoim spojrzeniem szatany rozprószy?

Ach! któż mię oswobodzi od złych potęg nocy?



Oto trzeba już zdmuchnąć ten nędzny kaganiec,

Który smutną parodią dnia próżno mnie łudzi:

Wiem, że duch ów  promienny nigdy się nie zbudzi

I oto trzeba zdmuchnąć ten nędzny kaganiec!



Wielkie morze ciemności! ciężkie, głuche fale...

Serce, krwawa orkiestra, gra hymn pożegnania...

Hej! na pokład! na pokład, myśli bez świtania,

I płyńmy przez posępne, głuche, ciężkie fale!

 

(Węglem smutku i zgryzoty XXIV)