Czarny mój okręt, żagle jego czarne;

Złośliwe morze wzdyma swą głębinę...

Niebo posępne, chmurami ciężarne -

               Ale ja płynę!



Ostatni ląd mnie odepchnął od brzegu,

Ostatnią wyspę - ominąłem z śmiechem

A śmiech, odbity, grzmiał na fal szeregu

               Szyderczym echem...



Płynę, aż wiry Magnetycznej Góry

Wciągną mnie w swoje czarnoksięskie wpływy:

Statku wiązania prysną, lecz z natury

               Ja będę żywy,



Albowiem jestem z twardego żelaza!

- I śnić na dziwnej góry będę wierzchu,

I w zachwyceniu tam ujrzę Pegaza,

               Krwawego zmierzchu



Od purpurowych dwóch skrzydeł ogromnych!

- Krzyknę! i wziąwszy w karb płomienne Zwierzę,

Ja, com był tutaj z włóczęgów bezdomnych,

               W niebo uderzę! 



(Symbole XXIII)


O serce, serce! po co dzwonisz wciąż

Tak głośno? Bóstwo skonało w świątyni...

Z wyniosłych gmachów, patrz same ruiny,

A tylko Żebrak pozostał i Wąż...



Dokądże pragnień chmury krwawe mkną?

Azaliż ślepce ujrzą gwiazd mamidła?

Oh! niechaj Wielkich Orłów spoczną skrzydła!

Oh! myśli - niechaj nad głębiami śpią!



A dusza tęskna tak u raju bram!

Słońce w zenicie, góra w równinie

I strach, rzucony na istnień pustynie

Z oczu Łazarza, Prawdy twarz i kłam!



(Węglem smutku i zgryzoty - XXI)