Czarny mój okręt, żagle jego czarne;

Złośliwe morze wzdyma swą głębinę...

Niebo posępne, chmurami ciężarne -

               Ale ja płynę!



Ostatni ląd mnie odepchnął od brzegu,

Ostatnią wyspę - ominąłem z śmiechem

A śmiech, odbity, grzmiał na fal szeregu

               Szyderczym echem...



Płynę, aż wiry Magnetycznej Góry

Wciągną mnie w swoje czarnoksięskie wpływy:

Statku wiązania prysną, lecz z natury

               Ja będę żywy,



Albowiem jestem z twardego żelaza!

- I śnić na dziwnej góry będę wierzchu,

I w zachwyceniu tam ujrzę Pegaza,

               Krwawego zmierzchu



Od purpurowych dwóch skrzydeł ogromnych!

- Krzyknę! i wziąwszy w karb płomienne Zwierzę,

Ja, com był tutaj z włóczęgów bezdomnych,

               W niebo uderzę! 



(Symbole XXIII)


Jak okiem w dal sięgnąć - stroskane bezdroże.

Czas wokół nas drepcze po serca ofierze,

I jesteśmy smutni, jak smutne wybrzeże,

Przy którym od dawna nie śpiewa już morze.



I badam, schylony, przyszłość naszą w szlakach,

Które los rozrzucił po bezgwiezdnej toni:

Może jaka pomoc jest teraz w pogoni?

Może jeszcze jakaś nadzieja lśni w znakach?



Jak okiem w dal sięgnąć - stroskane bezdroże.

Czas wokół nas drepcze po serca ofierze,

I jesteśmy smutni, jak smutne wybrzeże,

Przy którym od dawna nie śpiewa już morze!



(Węglem smutku i zgryzoty - XII)