O, czarni nad białymi strażnicy grobami -                                               

- Cyprysy! Czy to waszą rzeczą słodki śpiew?

I kto nad jałowymi waszymi szczytami

Widział kiedy gołębie krążące stadami?

A jednakże jesteście z rodu świętych drzew.

                                                          

z francuskiego przetłumaczył Stanisław Pieńkowski


Ja uwięziona w lochu

I smutna jak ballada,

Anielska lilia blada

Kwitnąca w mroku.



Nie widzę już błękitów,

Ni słońca, ni księżyca;

Zakryłam swoje lica,

Rodzica smętnych.



A czasu wciąż bezmiary,

Na mą zbolałą głowę

Długie godziny nowe

Sypią, jak popiół.



I legnę pośród prochu,

I skończę jak ballada,

I jako lampa blada

Zgasnę o zmierzchu...



O ty, co z życia zdroju

Pić idziesz rozkosz karła,

Przechodniu! patrz, już zmarła...

Może twa dusza?



(Węglem smutku i zgryzoty - XVII)