Bratem jeszcze nie jestem tego, co skazany

By opłakiwać życie; we mnie życie wzbiera.

Lecz przecie idę naprzód, polem, gdzie się zbiera

Z pokorą, dobrotliwie, zwiędłych lilii łany.



I tak się pochyliłem, jak powiewne cienie

W tchnące wieczystą nudą spowite całuny,

I pod sklepieniem pustym, bez gwiazd lśniących łuny,

Czarne róże zrywałem, uśpiony marzeniem.



Zabierz ten chłodny bukiet, niby znak najwyższy

Niezmienionej mej miłości i gdy świat tkwi w ciszy

Wieczoru, o najmilsza, wdychaj kwiatów wonie:



Zapachami wwiedzionej w kraje monotonii

Rozdzierające duszę, w klimaty agonii,

Mniej gorzkie się wydadzą zagrobowe tonie.


Całować cię! szalona, w szaleństwo wiodąca,

Młoda, a naznaczona chorobą! O, mego

Serca krwawiącego ślubie! Lata palącego

Znaku - gdzie wiosną znika woda nas żywiąca.



O, wgryźć się w twoje wargi, w których ślina drwiąca,

Wgryźć się w gardło i w piersi! W splot warkocza twego

Wplątać się - i chcieć ciebie! I ja pragnę tego,

Bezwstydna uczennico, i syreno drżąca,



Tak chciwie, tak leniwie - jak wierszy natłoku.

Ja, trup, statek posępny, tak nagle tonący

Wraz z duszą, jak z otchłani, w twym zielonym oku,



Ciebie, ciebie dziś pragnę, pogrążony w mroku

Przez miłość - i miłośnie o lawinie śniący

Krwawej purpury, w łonie śniegów bielejących.