Bratem jeszcze nie jestem tego, co skazany

By opłakiwać życie; we mnie życie wzbiera.

Lecz przecie idę naprzód, polem, gdzie się zbiera

Z pokorą, dobrotliwie, zwiędłych lilii łany.



I tak się pochyliłem, jak powiewne cienie

W tchnące wieczystą nudą spowite całuny,

I pod sklepieniem pustym, bez gwiazd lśniących łuny,

Czarne róże zrywałem, uśpiony marzeniem.



Zabierz ten chłodny bukiet, niby znak najwyższy

Niezmienionej mej miłości i gdy świat tkwi w ciszy

Wieczoru, o najmilsza, wdychaj kwiatów wonie:



Zapachami wwiedzionej w kraje monotonii

Rozdzierające duszę, w klimaty agonii,

Mniej gorzkie się wydadzą zagrobowe tonie.


Dziś, jak i wczoraj, przemknął czas smutnie,

Jałowo, niby pusty wiatr jesienny,

Co wonny ogród obdziera okrutnie.



A stan goryczy ten trwa, wciąż niezmienny,

Od dawien dawna już!... Jestem w żałobie...

I oto piszę wyraz "Bezimienny"



Na progu życia swego, jak na grobie. 



(Węglem smutku i zgryzoty - XI)