Ach, jak często się kończy hymn życia głęboki

Wykrzyknikiem cyprysów ciemnym, wśród cmentarzy!

Ach, jak często łka we mnie, kryjąc wstyd swej twarzy,

Smutna madonna pieśni tej nędznej epoki!



A jak tak ukochałem świetlane uroki

Wasze, o gwiazdy, lśniące, kiedy coraz szarzej!

A jam tak czcił, o słońce, moc twą, co się żarzy

Na niebiosach, by tryumfem ognia razić mroki!



A oto teraz światła trudnię się gaszeniem

I śniąc o białej magii wieczystych południ,

Uganiam się, smutny szaleniec, za cieniem...



Noc posępna w dziedzinach myśli mojej gości,

A dusza moja leży na dnie ciemnej studni,

Niby upadła gwiazda, łza nieskończoności!...



(Węglem smutku i zgryzoty  I)


O serce, serce! po co dzwonisz wciąż

Tak głośno? Bóstwo skonało w świątyni...

Z wyniosłych gmachów, patrz same ruiny,

A tylko Żebrak pozostał i Wąż...



Dokądże pragnień chmury krwawe mkną?

Azaliż ślepce ujrzą gwiazd mamidła?

Oh! niechaj Wielkich Orłów spoczną skrzydła!

Oh! myśli - niechaj nad głębiami śpią!



A dusza tęskna tak u raju bram!

Słońce w zenicie, góra w równinie

I strach, rzucony na istnień pustynie

Z oczu Łazarza, Prawdy twarz i kłam!



(Węglem smutku i zgryzoty - XXI)