Ach, jak często się kończy hymn życia głęboki

Wykrzyknikiem cyprysów ciemnym, wśród cmentarzy!

Ach, jak często łka we mnie, kryjąc wstyd swej twarzy,

Smutna madonna pieśni tej nędznej epoki!



A jak tak ukochałem świetlane uroki

Wasze, o gwiazdy, lśniące, kiedy coraz szarzej!

A jam tak czcił, o słońce, moc twą, co się żarzy

Na niebiosach, by tryumfem ognia razić mroki!



A oto teraz światła trudnię się gaszeniem

I śniąc o białej magii wieczystych południ,

Uganiam się, smutny szaleniec, za cieniem...



Noc posępna w dziedzinach myśli mojej gości,

A dusza moja leży na dnie ciemnej studni,

Niby upadła gwiazda, łza nieskończoności!...



(Węglem smutku i zgryzoty  I)


Miłość pragnę miłować, skorom nie przeklęty,

Owa kochanka z lilią, co zna Ogród święty.



Dusza moja, pragnieniem tym uszczęśliwiona,

Jest śpiewem gwiazdy, który o zachodzie kona.



Chcę kochać lilię wiary miłością przeczystą,

Lilię, wśród cierni Krzyża drżącą, promienistą!



Bo me ziemskie miłości, tak rozdzierające

Piły już z wszystkich kwiatów rosnących pod słońcem.