Ach, jak często się kończy hymn życia głęboki

Wykrzyknikiem cyprysów ciemnym, wśród cmentarzy!

Ach, jak często łka we mnie, kryjąc wstyd swej twarzy,

Smutna madonna pieśni tej nędznej epoki!



A jak tak ukochałem świetlane uroki

Wasze, o gwiazdy, lśniące, kiedy coraz szarzej!

A jam tak czcił, o słońce, moc twą, co się żarzy

Na niebiosach, by tryumfem ognia razić mroki!



A oto teraz światła trudnię się gaszeniem

I śniąc o białej magii wieczystych południ,

Uganiam się, smutny szaleniec, za cieniem...



Noc posępna w dziedzinach myśli mojej gości,

A dusza moja leży na dnie ciemnej studni,

Niby upadła gwiazda, łza nieskończoności!...



(Węglem smutku i zgryzoty  I)


O wy, wyniosłe, granitowe wieże,

Pchnijcie w wszechświaty swe jasne pacierze,

              Gdy noc w popłochu!



o wy się wznoście, niezdobyte góry,

Co hełmem macie pierwotne lazury,

              Zaraniem lśniące!



                               *

                            *     *



I usłyszałem modlitwy spiżowe,

I oto kłonię ku ziemi mą głowę

              I duch mój w prochu...



A potem wstanę i pójdę na szczyty,

Abym się rzucił na święte błękity

              I chwytał słońce!



                               *

                            *     *



Huczcie, o dzwony! uderzcie w me serce,

Aby swym biciem raziło bluźnierce

              I niedowiarki!



Huczcie, o dzwony! niechaj moje żyły

Toczą purpury! niechaj krwi mej bryły

              Zaszumią, wrzące!



Huczcie, o dzwony, potężne modlitwy,

Abym nie runął z mej górnej gonitwy,

              Jak kamień szparki...



Huczcie, o dzwony, jednym wielkim chórem,

Abym odziany świetlanym lazurem,

              W pięści miał słońce!