Ach, jak często się kończy hymn życia głęboki

Wykrzyknikiem cyprysów ciemnym, wśród cmentarzy!

Ach, jak często łka we mnie, kryjąc wstyd swej twarzy,

Smutna madonna pieśni tej nędznej epoki!



A jak tak ukochałem świetlane uroki

Wasze, o gwiazdy, lśniące, kiedy coraz szarzej!

A jam tak czcił, o słońce, moc twą, co się żarzy

Na niebiosach, by tryumfem ognia razić mroki!



A oto teraz światła trudnię się gaszeniem

I śniąc o białej magii wieczystych południ,

Uganiam się, smutny szaleniec, za cieniem...



Noc posępna w dziedzinach myśli mojej gości,

A dusza moja leży na dnie ciemnej studni,

Niby upadła gwiazda, łza nieskończoności!...



(Węglem smutku i zgryzoty  I)


Czarny mój okręt, żagle jego czarne;

Złośliwe morze wzdyma swą głębinę...

Niebo posępne, chmurami ciężarne -

               Ale ja płynę!



Ostatni ląd mnie odepchnął od brzegu,

Ostatnią wyspę - ominąłem z śmiechem

A śmiech, odbity, grzmiał na fal szeregu

               Szyderczym echem...



Płynę, aż wiry Magnetycznej Góry

Wciągną mnie w swoje czarnoksięskie wpływy:

Statku wiązania prysną, lecz z natury

               Ja będę żywy,



Albowiem jestem z twardego żelaza!

- I śnić na dziwnej góry będę wierzchu,

I w zachwyceniu tam ujrzę Pegaza,

               Krwawego zmierzchu



Od purpurowych dwóch skrzydeł ogromnych!

- Krzyknę! i wziąwszy w karb płomienne Zwierzę,

Ja, com był tutaj z włóczęgów bezdomnych,

               W niebo uderzę! 



(Symbole XXIII)