Ach! któż mię oswobodzi od złych potęg nocy?

Jaki anioł, odwieczne pragnienie mej duszy,

Jednym swoim spojrzeniem szatany rozprószy?

Ach! któż mię oswobodzi od złych potęg nocy?



Oto trzeba już zdmuchnąć ten nędzny kaganiec,

Który smutną parodią dnia próżno mnie łudzi:

Wiem, że duch ów  promienny nigdy się nie zbudzi

I oto trzeba zdmuchnąć ten nędzny kaganiec!



Wielkie morze ciemności! ciężkie, głuche fale...

Serce, krwawa orkiestra, gra hymn pożegnania...

Hej! na pokład! na pokład, myśli bez świtania,

I płyńmy przez posępne, głuche, ciężkie fale!

 

(Węglem smutku i zgryzoty XXIV)


A przede wszystkim ty, więcej pokory

W sobie na przyszłość miej. Nie bądź tak skory

Do wykrzykników: Słońce! Szczyty! Lazury!

Bo jeśli orłów mieszkaniem są góry,

To wiedz, że także są miejscem żałoby,

Na którym ludów rzesza stawia - groby...



(A gdyby ojciec twój miał tam swą trumnę,

Czybyś ty często szedł na wichry dumne?)



Patrz się na jezior spokojne zwierciadło:

Anielsko wierne odbija widziadło

Wysokich światów, a tak pełne ciszy,

Iż dusza twoja wyraźnie usłyszy,

Jak cicho szepczą, śląc wonne ofiary,

Śnieżystej lilii kwiat i nenufary...